چو خورشیدزنم           سوی تو پر

چون ماه شبی میکشم           از پنجره سر

اندوه که خورشید شدی

                                               تنگ غروب

افسوس که مهتاب شدی

                                                وقت سحر

    همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبر یز شد از جام وجودم

     شدم آن عاشق دیوانه که بودم  

                هرچی خوبه بهترینش                                                     

                                                      اسمونا با زمینش

                                                                                             همشون فدای تو

غمم غم بود و غمخوار دلم غم

       غمم هم یا ر ومونس وهمدم

كاش مي شد كه كسي مي آمد

اين دل خسته مارا، مي برد

چشم مارا مي شست

راز لبخند به لب، مي آموخت

كاش مي شد كه به انگشت، نخي مي بستيم

تا فراموش نگردد كه هنوز انسانيم

قبل از آني كه، كسي سر برسد

ما نگاهي به دل خسته خود مي كرديم

شايد اين قفل، به دست خود ما باز شود

پيش از آني كه به پيمانه دل، باده كنند

همگي

زنگ پيمانه دل، مي شستيم

« كاشكي »، واژه دردآور اين دوران است

« كاشكي »، جامه اميدي است

كه تن حسرت خود، پوشانديم

كاش مي شد كه كمي

لااقل

قدر وزن پر يك شاپرك، ما مسلمان بوديم

منم عاشق مرا غم سازگار است

تو معشوقی تو را با غم چه کار است